«O Φρέντρικ Τζέιμσον είναι ο κορυφαίος μαρξιστής κριτικός στην Αμερική, ένας χαλκέντερος στοχαστής
που το πνευματικό του εύρος εκτείνεται από τον Σοφοκλή
έως την επιστημονική φαντασία».
Τέρι Ίγκλετον

Μετά από το ευρηματικό βιβλίο του Τζέιμσον, ως προς τον τολμηρό αναστοχασμό της σχέσης μοντέρνου/μεταμοντέρνου, το περίφημο πλέον Μεταμοντερνισμός, ή η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού (Postmodernism: Or, the Cultural Logic of Late Capitalism), οι Αρχαιολογίες του μέλλοντος θεωρούνται, σύμφωνα με τις διθυραμβικές κριτικές που ήδη έχουν δεξιωθεί παγκοσμίως το βιβλίο, το πιο ουσιαστικό του έργο. Ο Τζέιμσον αναζητά τη λειτουργία της Ουτοπίας από τα χρόνια του Θωμά Μορ έως σήμερα, στη μετακομουνιστική εποχή.

Σε άλλες ενότητες του βιβλίου (όπως αυτή που τιτλοφορείται «Η Επιθυμία που λέγεται Ουτοπία») ο Τζέιμσον εξετάζει τις κατά καιρούς αντίθετες απόψεις για την Ουτοπία και αναδεικνύει την πολιτική της σημασία για το σήμερα.

Η βασική θέση του βιβλίου είναι ότι η σύγχρονη ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος. Πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι για τα πολιτικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουμε ως στόχο ένα ριζικά διαφορετικό μέλλον, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο· για τον Τζέιμσον αυτό είναι προτιμότερο από το να μείνουμε καρφωμένοι σε ένα νεωτερικό, απαρχαιωμένο προσανατολισμό που δεν έχει (άλλο) μέλλον. Ο προσανατολισμός της νεωτερικότητας (π.χ. τύπου Χάμπερμπας) είναι απονεκρωμένος, ισχυρίζεται ο Τζέιμσον, και η μετανεωτερικότητα δεν αποτελεί επιλογή εφόσον ουσιαστικά αποδέχεται / συμφιλιώνεται με την πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού.

Διαβάστε περισσότερα για τον μεγάλο θεωρητικό και το έργο του στον Οδηγό Ανάγνωσης καθώς και το πρώτο κεφάλαιο (την εισαγωγή) του βιβλίου. Δείτε επίσης, μια βιβλιοπαρουσίαση στα Χανιώτικα Νέα από τον Δημήτρη Κακαβελάκη (Μάιος 2014).