Εξώφυλλο & Δελτίο τύπου
1η Έκδοση: Μάρτιος 2024 / Νέα Εμπλουτισμένη Έκδοση: Οκτώβριος 2026
50 και πλέον χρόνια μετά την πτώση της χούντας για πρώτη φορά παρουσιάζονται λεπτομερώς όλες οι περιπτώσεις των θανάτων που συνδέθηκαν με το καθεστώς.
Θάνατοι λόγω αντιδικτατορικής δράσης, «αυτοκτονίες», «ατυχήματα», «ασθένειες», «εξαφανίσεις». Θάνατοι συνεπεία κακουχιών από τις εξορίες και πολυάριθμες ακόμα φημολογούμενες περιπτώσεις ανώνυμων και επώνυμων προσώπων παρουσιάζονται αναλυτικά σε αυτή την πολυετή, προσωποκεντρική έρευνα.
247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων για τους οποίους ευθυνόταν ή κατηγορήθηκε το καθεστώς και οι κύκλοι του. Περισσότερες από 300 συνεντεύξεις οικείων προσώπων και 330 φωτογραφίες, άγνωστα ή δημοσιευμένα αρχεία και μαρτυρίες αποτυπώνουν για πρώτη φορά τις ιστορίες των θυμάτων της χούντας, συνολικά και εξατομικευμένα.
Η ιστορική αλήθεια αναζητά τις πραγματικές της διαστάσεις μέσα στις ανείπωτες προσωπικές μαρτυρίες και βιώματα, στα «ψιλά γράμματα» και σε όσα αφέθηκαν στη σιωπή. Διερευνώνται υποθέσεις γνωστές ή κρυμμένες στην αφάνεια που περιμένουν να δικαιωθούν από την ιστορική μνήμη.
Με την έρευνα αυτή επιστρέφουμε στους ανθρώπους που τους χρωστάει η Ιστορία. Αυτή ήταν η ζωή τους και αυτός ο θάνατός τους.
Εξώφυλλο: Α. Τάσσος (1914-1985)
Μνήμη Παναγιώτη Ελή, 1973
Ξυλογραφία 69x83 εκ.
Copyright: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος
Τα εγκλήματα της χούντας δεν παραγράφονται
Συνέντευξη του συγγραφέα, στον Δημήτρη Τζιαντζή και την εφημερίδα ΠΡΙΝ
(...) Το σήμερα, αύριο θα είναι χθες. Το σήμερα πάντα εμπεριέχει το χθες, κανένα παρελθόν δεν είναι μακρινό και το παρόν ξεπηδά από το παρελθόν. Η αναμέτρηση μνήμης/λήθης είναι αναμέτρηση μεταξύ αξιοπρέπειας και αδιαφορίας. Οι κύκλοι της Ιστορίας μπορούν να γίνουν βίαιοι εάν αγνοηθούν ή υποτιμηθούν. Το βλέπουμε γύρω μας και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο, το έχουμε δει και στο παρελθόν. Αν τα αναγνωρίζουμε όλα αυτά, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πως το χθες δεν σχετίζεται μόνο με το σήμερα, αλλά και με ό,τι μπορούμε να ελπίζουμε ή να φοβόμαστε για το αύριο.
Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Δημήτρης Τζιαντζής, Εφημερίδα ΠΡΙΝ (14/11/2026)
Πολυτεχνείο: Τα πρόσωπα, οι «ύποπτοι» θάνατοι στη Χούντα και ένα τραύμα που δεν «αρχειοθετείται»
Συνέντευξη στον Νικόλα Μπεγέτη, στο Reporter
Στο βιβλίο έχω καταγράψει όλες τις υποθέσεις στις οποίες μπόρεσα να έχω κάποια πρόσβαση. Πρόκειται για θανάτους που είτε είναι αναγνωρισμένοι ως επίσημες δολοφονίες ή θάνατοι συνεπεία αντιδικτατορικής δράσης. Τις περιπτώσεις θανάτων που κρίθηκαν ύποπτοι από τις οικογένειες και το κατήγγειλαν άσχετα ποια ήταν η έκβαση στη συνέχεια. Όσα αναφέρθηκαν στον τύπο, τον αντιδικτατορικό τύπο του εξωτερικού και τον «παράνομο» εγχώριο τύπο της εποχής. Όσες υποθέσεις βγήκαν στη Μεταπολίτευση, τους θανάτους στην εξορία συνεπεία κακουχιών ή ελλιπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Τις εξαφανίσεις. Τους νεκρούς του βασιλικού αντιπραξικοπήματος, που παρότι είναι επίσημοι δεν καταγράφονται σχεδόν ποτέ και πουθενά. Και περιπτώσεις θανάτων που αναφέρθηκαν στη βιβλιογραφία ή στον τύπο χωρίς να αποδειχθούν, παραμένοντας έτσι ερευνητικώς ανοιχτές.
Αξίζει λοιπόν να καταγραφούν διότι όσοι ζουν και ήταν μάρτυρες γεγονότων βρίσκονται πλέον στην τρίτη ηλικία. Εγώ βέβαια στις περιπτώσεις ύποπτων θανάτων δεν παίρνω συγκεκριμένη θέση, παρόλο που έχω σχηματισμένη άποψη. Απλώς καταγράφω την επίσημη εκδοχή και όσα υποστηρίζουν οι οικογένειες και νομίζω ότι ο αναγνώστης βγάζει από μόνος του το συμπέρασμά του.
Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Νικόλας Μπεγέτης, Reporter (17/11/2026)
Καταρρίπτοντας τον μύθο της «αναίμακτης Χούντας» - Η αλήθεια για τους νεκρούς της εξέγερσης
Συνέντευξη στην Κατερίνα Καραβία, για το ΕΘΝΟΣ
(...) «Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα, όχι αμφισβήτησης, ούτε καν διαπραγμάτευσης για το αν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Το πόρισμα του Τσεβά αναφέρει 18 νεκρούς. Οποιαδήποτε άλλη κουβέντα είναι ξεκάθαρα εκ του πονηρού» θα μας πει ο Δημήτρης Βεριώνης, ερευνητής και συγγραφέας του βιβλίου «Θάνατοι στη Χούντα». Και θα προσθέσει «Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις. Υπάρχει το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά που έκανε τις ανακρίσεις. Υπάρχουν τα πορίσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Υπάρχουν οι μαρτυρίες των συγγενών. Υπάρχουν ιατροδικαστικά δεδομένα».
«Όταν μιλάμε για νεκρούς του Πολυτεχνείου αυτό στο οποίο αναφερόμαστε είναι τους νεκρούς των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Δεν είναι κάποιος χωροταξικός προσδιορισμός των νεκρών. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους σε όσα συνέβησαν στις 16, στις 17 και στις 18 Νοεμβρίου ή συνεπεία όσων συνέβησαν, δηλαδή κάποιος μπορεί να τραυματίστηκε και πέθανε λίγες μέρες αργότερα ή κάποιο διάστημα αργότερα» εξηγεί. Και τονίζει: «Tο αν ήτανε στο χώρο του Πολυτεχνείου, ήταν στο δίπλα κτήριο, δεν απασχολεί κανέναν». (...)
Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Κατερίνα Καραβία, ΕΘΝΟΣ (17/11/2026)
«Είναι πολύ σημαντικό να αναφερόμαστε στα ονόματα των Θυμάτων της Χούντας»
Συνέντευξη στον Νικόλα Ερμή, για το OFFLINE POST
(...) Η έρευνα που έκανα μετά για τα πρόσωπα αυτά στο διαδίκτυο, δεν απέφερε ουσιαστικά τίποτα. Δεν υπήρχε καμία πληροφορία και σιγά σιγά άρχισα να ερευνώ, να ψάχνω μέσα από τη βιβλιογραφία, την ειδησεογραφία της εποχής και της Μεταπολίτευσης, με χίλιους δυο πιθανούς τρόπους. Το κίνητρο ήταν αυτό: Γιατί εμείς δεν τους θυμόμαστε; Γιατί τους έχουμε ξεχάσει; Γιατί, ας πούμε, δίπλα στα πρόσωπα που γνωρίζουμε, υπάρχουν πρόσωπα όπως του Καΐλη, του Τζιάνου, του Κωνσταντίνου και άλλων πολλών, για τα οποία εγώ, που είχα και ενδιαφέρον για την περίοδο αυτή, δεν γνώριζα τίποτα; Αυτό ήταν το βασικό μου κίνητρο. Έψαχνα να βρω κάτι να διαβάσω γι’ αυτούς, για το τι συνέβη και δεν έβρισκα.
Από εκεί και πέρα, η έρευνα ήταν μακροχρόνια. Κράτησε δέκα χρόνια μέχρι να εκδοθεί για πρώτη φορά το βιβλίο και άλλα τρία χρόνια μέχρι σήμερα και τη νέα, εμπλουτισμένη έκδοση. Τα εμπόδια ήταν πάρα πολλά, αλλά το μεγαλύτερο, μπορώ να πω, ήταν όσα προβλήματα δημιουργεί ο χρόνος. Η πάροδος τόσων ετών από τα γεγονότα έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν στοιχεία και να χάνονται οι μαρτυρίες. Οι άνθρωποι που τα είχαν ζήσει τότε από κοντά, ενδεχομένως δεν ζουν πια. Και σίγουρα η μνήμη είναι θραυσματική, δεν τα θυμούνται όλα ή τα θυμούνται λίγο διαφορετικά. Ένα άλλο εμπόδιο, μικρότερο, ήταν ότι ορισμένοι δεν ήθελαν να μιλήσουν για αυτά τα θέματα, γιατί τους πονάνε, γιατί φοβούνται, για χίλιους δυο λόγους -και αυτό είναι, βέβαια, σεβαστό.
Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Νικόλας Ερμής, OFFLINE POST (17/11/2026)
Διαβάστε εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο, όπως δημοσιεύθηκε στο TVXS (Οι τεκμηριωμένοι νεκροί των γεγονότων της εξέγερσης, 17/11/2026, εδώ)
|