Εξώφυλλο

Πρώτη έκδοση: 1964 / Επανέκδοση: Νοέμβριος 2026 

Σειρά: Τα αειθαλή

Η φλόγα τρέμει. Η καρδιά καίγεται. Η πείρα, κατακαθίζει ντελβές του καφέ. Βουτάνε οι μέρες τα δάχτυλά τους και βάφουνε καφεδιά τα γαμψά τους νύχια. Κι η μοίρα δεν τοιχοκολλά αγγελίες. Μένει παράμερα, στρογγυλή και λεία. Ένας βόλος μεταλλικός που κατρακυλά στο επίπεδο της μοναξιάς. Γκρεμίζεται ο βόλος. Άκουε, λοιπόν. Όχι µην ακούς. Κοίταζε καλύτερα. Το θέαμα παρέχει παρηγοριά και σχετική γνώση.

«Όταν για πρώτη φορά διάβασα κείμενά της στο εξωτερικό, αισθάνθηκα ζωηρή επιθυμία να την ευχαριστήσω για την αισθητική χαρά που µου έδωσε η τέχνη της. Ακολούθησαν ποικίλοι και βαριοί περισπασμοί. Ό,τι έβρισκα δικό της το διάβαζα µε την ίδια πάντα θαυμαστική στάση…»
 

^{Έλλη Αλεξίου}

«Η κ. Μαρία Περ. Ράλλη αποτελεί μια ιδιοτυπία μέσα στη λογοτεχνία µας. Πρέπει κανείς να προσέξει ιδιαίτερα για να καταλάβει τη μυστική της ποιότητα, να βρεθεί στη δική της γραμμή πορείας και να μπορέσει να µπει στον εσωτερικό μύθο των αφηγημάτων της…»

^{Γιάννης Χατζίνης}

«(…) η Μαρίτσα συνομιλούσε εξίσου άνετα και με τα ορατά και με τα αόρατα. Εκεί κινείται και η λογοτεχνία της. Σε έναν κόσμο με ασαφή όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το άλλο. Το άπιαστο. Το ακατανόητο. Το αβυσσαλέο. Οι ηρωίδες της (γιατί κυρίως γυναίκες δεσπόζουν στα κείμενά της) κινούνται σε έναν κόσμο παραληρηματικό, ένα θολό  καθρέφτισμα του δικού μας κόσμου, που τις δοκιμάζει και τις συντρίβει ενώ αυτές αποδέχονται τη σκληρότητα της μοίρας τους σιωπηλά και αθόρυβα. Με τη σοφία και το πικρό χαμόγελο μιας μάνας που έχασε τον μοναχογιό της».

^{Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, από το επίμετρο της έκδοσης}

^{Παλίμψηστον, Το παράθυρο, Βροχή στην κεντρική λεωφόρο, Η φωνή μιας φούστας και μιας μπλούζας, Στο τρένο, Πλημμυρίς, Ο πρίγκιπας, Καλοκαίρι στη θάλασσα, Ένα θεσπέσιο ταξίδι, Επιστροφή.}

Τα δέκα διηγήματα της συλλογής Από το ένα στο άλλο αιφνιδιάζουν τον αναγνώστη. Οι λιτοί τίτλοι δεν προδιαθέτουν καθόλου για αυτό που θα βιώσει όποιος εισχωρήσει στον σαγηνευτικό κόσμο της Μαρίτσας Περ. Ράλλη. Επειδή θα  βυθιστεί άθελά του στην αληθινή ψυχή των πραγμάτων, εκεί όπου τα πάντα αναπνέουν, παρατηρούν, χαίρονται, πονούν, υπομένουν. Ένα παράθυρο που βλέπει προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα· μια ιστορία που κάθεται στην πολυφαγωμένη μύτη ενός μολυβιού· ένας σκύλος που η προδοσία σεισμοράισε την καρδιά του· ένα κοντομάνικο ναυτικό μαχαίρι που περίμενε τριανταπέντε χρόνια το μοναχικό δευτερόλεπτο· ένα πέλαγος λουλακί και τριζάτο σαν το μετάξι και μια γλώσσα που ζωγραφίζει την αλήθεια των ανθρώπων, των αισθήσεων και των υλικών.

Ο κριτικός και λογοτέχνης Γεώργιος Δέλιος έγραφε για τα διηγήματα της Ράλλη στο περιοδικό Νέα Πορεία:

Στο σύνολό τους δίνουν την αίσθηση του φευγαλέου, του αέρινου, του ολότελα ποιητικού, όμως το στέρεα συνδεμένο με το υλικό φαινόμενο, με το γήινο, με το αληθινό. Η ιστορία συνθεμένη από παρατηρήσεις και βιώσεις δεν εκτυλίσσεται μπροστά μας με την καθαρότητα του διαγράμματός της, που να παρέχει τη δυνατότητα μιας περίληψής της. Η αφετηρία και το τέλος –αν όπου κι ως ποιο σημείο υπάρχει μια αφετηρία και ένα τέλος της ιστορίας— κρατιέται μυστικό στην αναπλαστική μνήμη της συγγραφέως, που το συντηρεί με την ακριβολοξεμένη έκφραση, με το πλούσιο λεξιλόγιό της, με τη γοητεία που αφήνει η αφήγησή της. Με φανερές τις εσωτερικές παρορμήσεις και τη φυγή από το κοινότυπο, θέλει να βλέπει τον άνθρωπο σαν ένστικτο και σαν αίσθηση στη διαρκή διαθεσιμότητά του κι όχι στην πρακτική του αμεσότητα.

Μια ακριβοθώρητη συλλογή διηγημάτων, πολύτιμο συμπλήρωμα στη σειρά «Τα αειθαλή», που επιδιώκει να ανασύρει από τη λήθη έργα και συγγραφείς με σπουδαίο αποτύπωμα στα γράμματα. Η έκδοση συμπληρώνεται με το διήγημα «Το κάδρο» που κυκλοφόρησε το 1970 στη συλλογή αφηγημάτων με τίτλο Εσωτερική γραφή.

 Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν επίσης: