--------------------

Τριάντα χρόνια διανύθηκαν από τη «σέντρα» του περίφημου επαγγελματισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα, ωστόσο τα νεανικά σφάλματα δεν είναι καθόλου σίγουρο πως το εγχώριο ποδόσφαιρο τα έχει ξεπεράσει. Οι λέξεις «οργάνωση», «ανάπτυξη», «προοπτική», για την πλειοψηφία των δυνάμεων που προσφέρουν παραδοσιακά τη συμμετοχή των ομάδων τους στις επαγγελματικές κατηγορίες, απουσιάζουν ή παραμένουν άγνωστες σε λεξιλόγιο και συνείδηση. Σχεδόν όλοι ισορροπούν σαν φοβισμένοι ακροβάτες μεταξύ αβεβαιότητας και ένδειας. Φυσικά, οι περισσότερες δυνάμεις θα είχαν σβήσει από τον επαγγελματικό χάρτη αν ίσχυε και για το ποδόσφαιρο ο Νόμος 2190 (των Ανωνύμων Εταιρειών), ή θα είχαν κατρακυλήσει σε… αλάνες, αν το πονηρό Κράτος δεν έσβηνε κατά περιόδους τεράστια χρέη με το γνωστό χαριστικό άρθρο…
Αυτός ο ας πούμε επετειακός τόμος δημιουργήθηκε όχι βεβαίως για να θυμίσει αριθμούς (σκορ κ.λπ.) ούτε να δώσει… στατιστικά προϊόντα. Στόχος είναι να καταγράψει τα βασικά στοιχεία του προφίλ και το κίνητρο των πρωταγωνιστών, οι οποίοι ανέλαβαν με αγορά μετοχών και ανάληψη διοικήσεων να αλλάξουν το πρόσωπο του ποδοσφαίρου. Κάποιοι (ελάχιστοι) τα κατάφεραν, άλλοι το βύθισαν, μερικοί καταστράφηκαν οικονομικά, άλλοι εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις κλέβοντας από τη δυναμική και τη γοητεία του αντικειμένου, ενώ κάποιοι βρέθηκαν πίσω από τα σίδερα της φυλακής.
Οι παλαιότεροι φίλαθλοι θα αναρωτηθούν και ίσως αναζητήσουν το κίνητρο αυτού του βιβλίου. Ας το ξεκαθαρίσω: Οι νεαροί ποδοσφαιρόφιλοι δεν έζησαν Κοσκωτά, δεν έζησαν Σαλιαρέλη, Καρέλλα, Αλαμάνο, Σκλαπάνη, ή κάποιους άλλους, φιγουρατζήδες και μπατίρηδες, οι οποίοι πλούτισαν κερδίζοντας ταυτόχρονα φήμη που δεν την άξιζαν. Γι’αυτούς τους νεαρούς αναγνώστες-φιλάθλους, κυρίως, γράφηκε το βιβλίο. Αν συμφωνούν και οι «παλαιοί των ημερών», τόσο το καλύτερο για το ποδόσφαιρο, γενικά, κι ας μη θεωρηθεί –παρακαλώ– εγωϊστική η τελευταία τοποθέτηση του συγγραφέα.