Κωδικός Ευδόξου: 12761 
1η Έκδοση: Φεβρουάριος 2009
Σειρά: «Επί των κειμένων»

Οι αναγνώστες που θα αγαπήσουν αυτό το βιβλίο θα ενθουσιαστούν επίσης με τη μελέτη του Σταύρου Κρητιώτη:
Τα συρτάρια της γνώμης του: Άγνωστες παραθεματικές τεχνικές του Εμμανουήλ Ροΐδη

Έρωτες, εξωτικές περιπέτειες, ταξίδια, δόλια μυστικά, σκοτεινές συνωμοσίες, συγκρούσεις και ανατροπές, αναγνωρίσεις και αποκαλύψεις, αυτοκτονίες και ρομαντικοί θάνατοι, απογοητεύσεις και ευτυχισμένοι γάμοι: αυτή είναι, αν διαβαστεί σε πρώτο επίπεδο, η πεζογραφία του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή (1809-1892), όπως διαπιστώνει και ο αναγνώστης που θα διαβάσει σ’ αυτόν τον τόμο τρεις από τις πιο γνωστές του ιστορίες που έχουν αποδοθεί στη σημερινή γλώσσα («Λέιλα», «Το χρυσό μαστίγιο», «Γκλουμυμάουθ»).

Ωστόσο ο Ραγκαβής, μέσα από τις ιστορίες του, υπηρετεί πολύ έξυπνα ένα κοινωνικό εκσυγχρονιστικό όραμα. Ένα όραμα που συνδυάζει με εμμονή τις ηθικές απαιτήσεις του Διαφωτισμού με την αισθητική του Ρομαντισμού και που, όπως το αποδεικνύει με την εξαιρετική συγκριτική της ανάγνωση η Λίτσα Χατζοπούλου, τον καθιερώνει, σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, ως τον πρώτο Έλληνα «στρατευμένο» συγγραφέα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, από τη σκοπιά της εποχής μας, οι ιστορίες του Ραγκαβή ηχούν σαν προφητική προειδοποίηση. Σε ποιο βαθμό ο κόσμος μας έχει απαλλαγεί από τη δουλεία ή από την παιδική εργασία, σε ποιο βαθμό η εξουσία καθοδηγείται από τη φρόνηση, σε ποιο βαθμό τα δικαιώματα των γυναικών έχουν καταστεί κοινός τόπος; Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες διανοούμενους που αφουγκράστηκε την οικουμενικότητα αυτών των προβλημάτων και αυτό το βιβλίο το αποδεικνύει με συναρπαστικό τρόπο.


[…] Η εισαγωγή της Χατζοπούλου είναι ευσύνοπτη και ταυτόχρονα πλήρης, δείχνοντας πόσο κερδίζει η μελέτη ενός θέματος, όταν πολιορκείται επί μακρόν και από διαφορετικές πλευρές…
[…] “Πατέρα του νεοελληνικού διηγήματος” έχουν αποκαλέσει τον Ραγκαβή και όπως φαίνεται, για πλείστους όσους λόγους εξακολουθεί να προσφέρεται για ανάγνωση. Γιατί τα κοινωνικά προβλήματα που απασχολούσαν την εποχή του έμελλε να διαιωνισθούν. Γιατί οι ήρωες του είναι αληθοφανείς και μετρημένοι σαν χαρακτήρες. Γιατί οι περιγραφές του είναι ακριβείς και παραστατικές. Και τέλος, γιατί έχει κι αυτός, όπως και οι σημερινοί μακρινοί του απόγονοι, προτίμηση στις ξένες χώρες. Όσο για την μεταγλώττιση μας φαίνεται ακριβής και στρωτή.…

Ολόκληρη την κριτική της Μ. Θεοδοσοπούλου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.



Η Λίτσα Χατζοπούλου είναι Φιλόλογος με φι κεφαλαίο. Πέτυχε να εκσυγχρονίσει τρία «σκονισμένα» διηγήματα του Α. Ρ. Ραγκαβή και να τα καταστήσει ευανάγνωστα και θελκτικά για τον σημερινό αναγνώστη (...) Η εισαγωγή είναι ένα αριστοτεχνικό μελέτημα. Αφού αναλύονται, με οικονομία λόγου, η ζωή και το έργο του φαναριώτη λογίου, περιγράφεται διεξοδικώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και γίνονται καίριες κριτικές παρατηρήσεις στο έργο του.



Διαβάστε στον Οδηγό Ανάγνωσης, ολόκληρη την κριτική που δημοσιεύτηκε στη "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας. Δείτε ακόμη τις πρώτες σελίδες απο την εισαγωγή του βιβλίου, ένα κείμενο της Λίτσας Χατζοπούλου για τη συγγραφή της μελέτης της καθώς και ένα κείμενο του Άρη Μαραγκόπουλου για τον Α.Ρ Ραγκαβή που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα Το Βήμα το καλοκαίρι του 1999 καθώς και την αναλυτική παρουσίαση για τη σειρά "Επί των κειμένων" που έκανε στο Ποντίκι art ο Ξενοφών Μπρουντζάκης.