1η έκδοση: Οκτώβριος 2021

ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΥΔΟΞΟΥ: 102073847

Επιστημονική επιμέλεια ελληνικής έκδοσης: Αντιγόνη Ντόκα

Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα τυπικό εγχειρίδιο διδακτικής της φιλοσοφίας υπό τη στενή έννοια και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ιδιαίτερη συνεισφορά του. Όπως αναφέρει και ο Steven M. Cahn στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης, η απόφαση να συγκεντρωθούν τα συγκεκριμένα κείμενα προέκυψε με αυθόρμητο τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι ένας συλλογικός τόμος με πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα, ο οποίος, παρά το ότι όλοι οι συντελεστές του είναι ακαδημαϊκοί, δεν χαρακτηρίζεται από επίσημο επιστημονικό ύφος. Καταθέτοντας προσωπικά τους βιώματα, οι συγγραφείς ενεργοποιούν έναν σπάνια ζωντανό διάλογο με τον αναγνώστη. Έναν διάλογο που δεν φοβάται να δεχθεί την αμφιβολία, τη ρευστότητα, την ασάφεια ή την αντίφαση, καθώς με άμεσο τρόπο ξεδιπλώνονται τα επίμονα ερωτήματα που συνεχώς εγείρονται στον χώρο της διδασκαλίας της φιλοσοφίας.

Δείτε τα περιεχόμενα του βιβλίου. Διαβάστε εδώ την Εισαγωγή για την ελληνική έκδοση της Αντιγόνης Ντόκα  και ένα ενδεικτικό κεφάλαιο του βιβλίου.

Παρουσίαση του Χρήστου Λάσκου alterthess 
Διδάσκεται η φιλοσοφία; 

(...) Μας δείχνει, ακόμα, πόσο μπορούμε να στοχαστούμε δημιουργικά κι ωφέλιμα σχετικά με τον ανθρώπινο πόνο, όχι μόνο υπό την οπτική της θεοδικίας -πώς το αφήνει ο αγαθός Θεός να συμβαίνει;- αλλά υπαρξιακά, σαν να είναι δικό μας θέμα, κατανοώντας τον ίδιο τον πόνο του άλλου ως δικό μας πόνο. Απέναντι στον οποίο κανένα βιβλίο, όπως λέει ο Σαρτρ δεν μπορεί να είναι αντίβαρο.

Σταματώ εδώ με τα «φιλοσοφικά». Και επισημαίνω πώς μπορούμε, από τη μεταφερόμενη αμερικανική εμπειρία, να αντιληφθούμε τι μας περιμένει κι εμάς με τις «αξιολογήσεις», τη δημιουργική «διαχείριση» και τη «σύνδεση με την οικονομία». Ένας από τους συγγραφείς, λοιπόν, μας λέει πώς οι παλιότεροι συνάδελφοί του τον συμβούλεψαν να βρει τρόπους, ώστε να μην τον αξιολογούν ψηλά οι φοιτητές του ως προς τη διδασκαλία, γιατί αυτό μπορούσε να αναγνωστεί ως υποβάθμιση, από μέρους του, της «παραγωγικής» ερευνητικής του δουλειάς και των πέιπερς, που είναι το κατεξοχήν «νόμισμα -τραπεζογραμμάτιο» της Ακαδημίας!

Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ
alterthess.gr (04.08.2023)

Πώς είναι να διδάσκεις Φιλοσοφία σε μια κοινωνία νέων που διψά για υλικότητα;
Συνέντευξη της Αντιγόνης Ντόκα, στη Huffington Post και την Κατερίνα Λυμπεροπούλου

(...) Η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα μας ωθεί σε μια απολογητική στάση για την Φιλοσοφία ως αντικείμενο σπουδών. Κυρίως γιατί στους πολλούς δεν είναι προφανής η σύνδεση της φιλοσοφίας με την εργασιακή πραγματικότητα. Για παράδειγμα στο ερώτημα τι επάγγελμα θα κάνεις, δεν θα απαντήσεις φιλόσοφος, διότι το λιγότερο σαν αντίδραση θα έχεις μια ήπια ειρωνεία ή μια μορφή αμφισβήτησης. Η παραφθορά βέβαια της φιλοσοφίας ως εργαλείο σκέψης που όλο και συρρικνώνεται καθώς η σύγχρονη παιδαγωγική μελέτη την αντιμετωπίζει ως βασικό στόχο κάθε παιδαγωγικής παρέμβασης, βασίζεται θεωρώ στην άγνοια. Θα μπορούσα να απαντήσω λοιπόν με διάφορους τρόπους και να εκθέσω πολλές απόψεις και έρευνες που συνηγορούν στο ότι η ενασχόληση με την φιλοσοφία φαίνεται να καθιστά τους φοιτητές των φιλοσοφικών τμημάτων ικανούς να ξεπερνούν σταθερά όλες τις άλλες ειδικότητες σε τεστ λεκτικής και λογικής συλλογιστικής. Ικανότητες δηλαδή όπως η ανάλυση σύνθετων προβλημάτων, η αμφισβήτηση υποθέσεων και η διαχείριση ασαφειών, που είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για την ατομική επιτυχία, αλλά και για μια υγιή δημοκρατία αναπτύσσονται αναμφισβήτητα μέσα από την ενασχόληση με τη φιλοσοφία. Αυτό δηλαδή που ονομάζουμε συγκρότηση κριτικής σκέψης συνιστά θεμέλιο ή εργαλείο κάθε φιλοσοφικής ανάλυσης.

Επομένως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η φιλοσοφία διδάσκει στους μαθητές όχι μόνο τι να σκέφτονται, αλλά και πώς να σκέφτονται και εκεί θεωρώ έγκειται η συμβολή της στην μάθηση και στην συγκρότηση του αναπτυσσόμενου ανθρώπου γενικά. Και μέχρι εδώ θεωρώ ότι έχω απαντήσει στο ερώτημά σας, ωστόσο θα ήθελα να θέσω και εγώ ένα ερώτημα που προσπαθεί να απαντήσει η φιλοσοφία. Τι είδους άνθρωπο θέλουμε να φτιάξουμε; Αν θέλουμε μόνο να περιφρουρήσουμε τον σύγχρονο τεχνοκράτη, τότε η εργαλειακή χρήση της γνώσης αποτελεί το κύριο ζητούμενο και μόνο. (...)

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη, εδώ
Κατερίνα Λυμπεροπούλου, Huffington Post (21/3/2026)